Z internetowej wersji Słownika mogą Państwo
korzystać dzięki:
palatynśrdw. urzędnik dworu cesarskiego; w Polsce - namiestnik, zastępca księcia, wojewoda (łac. comes palatinus); na Węgrzech - najwyższy dygnitarz państwa, zastępca króla.
palatynat urząd, godność palatyna; w dawn. Niemczech - prowincja podległa palatynowi.
Etym. - łac. palatinus 'pałacowy' od Palatium 'Palatyn, wzgórze rzymskie, dzielnica pałaców; pałac cesarski'.
