Słownik wyrazów obcych Władysława Kopalińskiego
 
 

Z internetowej wersji Słownika mogą Państwo korzystać dzięki:

 

wpisz słowo lub wyrażenie:

  ordynacja Kośc. rz.kat. udzielanie święceń; ustawa, regulamin, zbiór przepisów, zarządzeń prawn., dotyczących jakiejś dziedziny (np. o. wyborcza); dawn. wielki majątek rodowy, niepodzielny i niezbywalny, dziedziczony przez jednego spadkobiercę (zazw. pierworodnego syna); ustawa regulująca taki sposób dziedziczenia; majorat.
  ordynat dawn. właściciel majątku stanowiącego ordynację.
  ordynować pełnić obowiązki ordynatora; przyjmować, leczyć pacjentów; przepisywać leki.
  ordynek przest. szyk, formacja, rozstawienie (zwł. wojska).
  ordynariusz robotnik rolny pracujący za ordynarię; Kośc. rz.kat. zwierzchnik duchowny mający jurysdykcję zwyczajną (np. biskup na terenie swojej diecezji).
  ordynaria część zarobków pracowników rolnych wypłacana w naturze, np. w zbożu, drzewie itp.
  ordynans żołnierz pełniący stałą służbę przy oficerze; dawn. rozkaz, polecenie, służba, dyżur.
  ordynator lekarz ordynujący, kierujący oddziałem szpitala, prymariusz.
 

Etym. - fr. ordonnance 'nakaz; przepis; ordynans' (od ordonner 'zalecać; porządkować'), nm. Ordnung 'porządek; szyk wojska' (od ordnem 'porządkować') i łac. ordinatio 'porządek' (z ordinare 'porządkować') od ordo 'szereg; porządek'; ordinarius 'zwyczajny; szeregowy' i ordinator 'porządkujący' (z ordinatus 'uporządkowany') od ordo; por. ekstraordynaryjny; koordynacja; subordynacja.

 

 

Strona główna | Indeks | O Słowniku