Słownik wyrazów obcych Władysława Kopalińskiego
 
 

Z internetowej wersji Słownika mogą Państwo korzystać dzięki:

 

wpisz słowo lub wyrażenie:

  polon chem. pierwiastek promieniotwórczy, odkryty przez Marię Skłodowską-Curie i Piotra Curie, w r. 1898; Tabl. 1.
  poloneska, poloneza lekka suknia pojawiająca się w modzie fr. od ok. 1770 r., drapowana w boczne "skrzydła" i krótki ogon, noszona do końca XVIII w., a potem znów w 1867-90, b. popularna także i w Polsce.
  polonizować polszczyć, nadawać cechy polskie, charakter polski.
  polonus dawn. typ wąsatego szlachcica z wygoloną głową, w delii, żupanie i kontuszu, przy karabeli; obecnie - typ Polaka w starszym wieku, pięknej postawy, szczupłego, o szczerej, męskiej twarzy, jasnych oczach, wysokim czole, siwej czuprynie i mniej lub bardziej sumiastym wąsie.
  polonistyka studium języka polskiego i lit. polskiej na wyższej uczelni.
  polonica [wym. polonika] dokumenty (rękopisy, druki, itp.) w jęz. polskim a. dotyczące Polski, krajowe i zagran.
 

Etym. - fr. polonaise 'polski' ze śrdw.łac. polonus, polonicus 'polski' od Polonia 'Polska'.

 

 

Strona główna | Indeks | O Słowniku