|
|
ELEKTRO- w złożeniach: elektryczność; elektryczny(-nie); elektrolityczny; elektromagnetyczny; elektron.
|
|
|
elektroda część (metalowego) przewodnika, granicząca bezpośrednio z ośrodkiem, przez którą prąd elektr. do niego dopływa a. jest z niego odprowadzany (por. anoda; katoda).
|
|
|
elektrokardiografia metoda badania pracy serca za pomocą graf. rejestrowania prądów czynnościowych, powstających w czasie pracy mięśnia sercowego.
|
|
|
elektrolit przewodnik elektr. ciekły, przewodzący prąd dzięki obecności swobodnie poruszających się jonów.
|
|
|
elektrokardiogram zob. EKG.
|
|
|
elektroliza powodowanie przemian chem. za pomocą przepuszczania prądu elektr. przez stopiony elektrolit a. jego roztwór w rozpuszczalniku.
|
|
|
elektroencefalografia metoda badania czynności mózgu za pomocą graf. rejestrowania zachodzących w nim zjawisk bioelektr. (prądów czynnościowych).
|
|
|
elektroluks pop. odkurzacz.
|
| |
Etym. - łac. electrum 'bursztyn; stop srebra i złota' z gr. ēlektron 'jp.'; zob. -oda; -encefal(o)-; -graf-; -gram-; -kardi(o)-; -lityczny; -liza; (Electrolux szwedzka nazwa handl.). Nazwa (n.łac. electrica) zastosowana przez lekarza ang. Williama Gilberta (1544-1603) do ciał, które, podobnie jak bursztyn, można naelektryzować przez potarcie.
|
