Z internetowej wersji Słownika mogą Państwo
korzystać dzięki:
komponent składnik, element.
kompozytor autor utworu muz.
kompozytytechnol. materiały zbrojone, w których geometria rozkładu, kształt i wielkość składnika tworzącego strukturę w osnowie decydują o ich ostatecznych, zaprogramowanych własnościach.
kompozytowa głowica - głowica (archit. cesarstwa rz.) łącząca elementy korynckie i jońskie.
komposter dziurkarka, szczypce (konduktorskie) do znaczenia (dziurkowania) biletów kolejowych i in. (a. dokumentów).
kompozycja układ, budowa dzieła sztuki (lit., muz., plast.); dzieło sztuki, zwł. muz.; teoria tworzenia utworów muz.; zespół części składowych; preparat, mieszanina, stop.
kompost mieszanka składająca się zazw. gł. z odpadków organicznych poddanych rozkładowi tlenowemu, przemieszanych z ziemią, próchnicą a. torfem i używana jako nawóz, zwł. mieszanka utworzona przez rozkład w stosie (pryzmie) kompostowym w czasie od pół roku do kilku lat.
komponować tworzyć dzieło sztuki (zwł. muzycznej); plast. rozmieszczać odpowiednio elementy dzieła, układać z nich harmonijną całość; przest. zmyślać, blagować.
Etym. - fr. composteur 'druk. kątownik, wierszownik; tłoczka (stemplarka) do biletów (z wł. composto p.p. od comporre 'składać; pojednać')', łac. componens dpn. componentis (p.pr.) i compostitio 'połączenie' (od compositus p.p.) od componere 'składać razem'; zob. kom-; ponere, zob. pozycja.
