Słownik wyrazów obcych Władysława Kopalińskiego
 
 

Z internetowej wersji Słownika mogą Państwo korzystać dzięki:

 

wpisz słowo lub wyrażenie:

  regencja rządy jednej a. kilku osób (regentów) ustanowione na czas małoletności, choroby a. dłuższej nieobecności monarchy; (fr. Régence) okres regencji Filipa II, ks. Orleanu (regenta Francji 1715-23 w czasie małoletności Ludwika XV), zwł. styl (gł. dekoracji wnętrz) w latach 1680-1725, przechodzący stopniowo od masywnej graniastości do subtelnych wygięć stylu Ludwika XV; (ang. regency) okres regencji Jerzego, księcia Walii (późn. Jerzego IV, króla Wielkiej Brytanii i Irlandii), w okresie (1811-20), gdy ojciec jego, Jerzy III, żył jeszcze, ale był chory umysłowo; styl, obyczaje ang. początków XIX w.; jednostka adm. w Prusach XIX i XX w., pośrednia między powiatem a prowincją.
 

Etym. - fr. régence 'regencja' z śrdw.łac. regentia 'jp.; panowanie' z łac., regens dpn. regentis p.pr. od regere 'prostować; rządzić; kierować'; por. dyrektoriat; erygować; korekta; regiment; region; regulamin; rejent; rekcja; rektor; rektyfikacja; reżim; reżyser.

 

 

Strona główna | Indeks | O Słowniku