Słownik wyrazów obcych Władysława Kopalińskiego
 
 

Z internetowej wersji Słownika mogą Państwo korzystać dzięki:

 

wpisz słowo lub wyrażenie:

  IKON-, IKONO- w złożeniach: obraz, wizerunek.
  ikonoklasta obrazoburca.
  ikonologia w dawn. teorii sztuki - nauka o treści i symbolice dzieł plast.
  ikonodul czciciel obrazów (św.) i obrońca ich jako przedmiotów kultu dewocyjnego; por. ikonoklasta.
  ikonolatria oddawanie wizerunkom czci należnej bóstwu, odmiana bałwochwalstwa.
  ikona obraz relig. w sztuce wsch.chrześc. (bizantyjskiej, ruskiej.).
  ikonografia ogół dzieł plast. dotyczących jakiejś osoby a. wydarzenia; nauka pomocnicza historii sztuki, zajmująca się interpretacją tematu czy motywów (dawn., zwł. relig.) dzieł sztuki plast.
  ikonoklazm Kośc. chrześc. obrazoburstwo, zwalczanie kultu obrazów relig. (w Bizancjum w VIII-IX w., w Niderlandach w XVI w.).
  ikonostas w cerkwi: ozdobiona ikonami trójdrzwiowa (środkowe drzwi - "carskie wrota") przegroda, oddzielająca część ołtarzową (sanktuarium) od nawy.
 

Etym. - gr. eikōn 'obraz'; -dul z gr. doúlos 'niewolnik'; zob. -graf-; -klasta, -klazm z gr. klan 'łamać'; latria; -log-; -stas z gr. stásis 'stan(ie w miejscu); pozycja'; por. statyka.

 

 

Strona główna | Indeks | O Słowniku