|
|
IDIO- w złożeniach: własny; osobisty; oddzielny; swoisty, odmienny; utworzony samodzielnie; powstający wewnątrz.
|
|
|
idiofony muz. instrumenty perkusyjne (w których źródłem dźwięku jest elastyczne ciało drgające, nie mające naprężenia wstępnego); por. aerofony.
|
|
|
idiograficzne nauki - zajmujące się ustalaniem faktów jednostkowych, opisem i objaśnieniem konkretnych zdarzeń (podział W. Windelbanda; 1894 r.); por. nomotetyczne.
|
|
idiot box (a. idiot lantern) bryt.ang. slang, dosł. 'pudło (latarnia) idioty', telewizja.
|
|
|
idiom, idiomat(yzm) związek wyrazowy właściwy tylko danemu językowi, nieprzetłumaczalny dosłownie na inny język.
|
|
|
idiota med. chory z ciężkim wrodzonym niedorozwojem umysłowym, głuptak; pop. głupiec, bałwan.
|
|
|
idiotyzm zob. oligofrenia; pop. głupstwo.
|
|
|
idiosynkrazja med. uczulenie wrodzone (zob. alergia); pop. wstręt, antypatia.
|
| |
Etym. - gr. idíōma dpn. idiōmatos 'specyficzna cecha; właściwość (stylu); idiom' i idiōtēs 'człowiek prywatny; niespecjalista; ignorant' od ídios 'własny; prywatny; swoisty'; zob.-fon-; sýnkrasis 'mieszanie; stapianie'; zob. -syn-; krásis 'mieszanina' od keránnyai, zob. krater.
|
